Skip to content

Kışın dağ başında mahsur kalmak

Ağustos 7, 2009

 kardan adam atkısız napıyosun, donacan oradaBu da hayatım boyunca unutamayacağım ve bana çook önemli hayat dersleri :) öğreten bir anım. Yazınca o an yaşadıklarım gibi olmayacağını bile bile yazıyorum. Eskiden, bir ılıman iklim çocuğu olarak, atkı bere taşımaktan hiç hoşlanmazdım. Meteorolojiye güvenim de sıfırdı. Çünkü ‘Çok soğuk olacak, çok kar yağacak’ denildiğinde sarınır sarmalanır öyle giderdim okula, anca eve dönünce kar yağmaya başlardı. Okulda atkı beremin her seferinden askıdan düşüp yerlerde sürünmesi de cabası olurdu. En sonunda bugün takmıyorum atkı bere diye çıkmıştım dışarı. Sen misin isyan eden! Dün gibi hatırlıyorum hala. Kar yağmaya başladı. Biz de bir arkadaşımla okuldan otobüs durağına doğru yürüyoruz. Niye servise binmedim, okulda ne işim vardı o gün hiç hatırlamıyorum ama etrafta kimseler yoktu, demek ki en son biz çıkmışız. 100 metre mesafede yol, otobüsler, minibüsler geçiyordu, görüyorduk hepsini. Hatta o havalarda taksiler de bol bol iş yapıyordu. Sonra 1 dakika geçti ya da geçmedi bile. Biz yola indiğimizde etrafta, dahası durakta bir tane bile araba kalmamıştı. Biraz bekledik ama gelen giden yok. Zaten kar da deli gibi yağıyor, iyice şiddetlendi. Taksi aradık ama duraklarda 1 tane bile taksi kalmamış. Ben de o 15 dk içinde kardan adamdan hallice olmuştum o yoğun kar altında. Şimdi diyebilirsiniz ne var herkes karda kalmıştır diye. Ama eminim dağ başında bir yerde, sap gibi ayakta, o havaya göre yarı cıbıl sayılabilecek bir halde bir hiçi bekleşmemişsinizdir. Sonradan neyse ki aklımıza geldi yarım saatlik mesafedeki evlerden birinde oturan bir arkadaşımız vardı, en yakın orasıydı ve oraya gittik. Takdir edersiniz ki kardan adamın bile beresi vardır. Hatta varsa atkı da takarız. Ama ben de ikisi de yoktu. Eve vardığımızda kardan adamdan beter olmuştum. Asansörde vücüduma çullanmış tüm karı silkelenmiştim ve asansörün zemini birkaç santim kar olmuştu, abartısız. Ama çok önemli bir şeyi unutmuşum. Eve girip de arkadaşımın küçük kardeşi bana gülünce anladım. Başımı silkelememişim, orda da 4 parmak kalınlığında kar birikmiş :) Sağolsunlar havlu mavlu verdiler de, kaloriferin yanına cenin pozisyonunda kıvrılarak bir saat içinde kurumuştuk. İşin komiği aynı şekilde dışarıda kalakalan civardaki arkadaşlar da 10-15 dakika içinde arkadaşın evine sığınmışlardı :) Güzel bir geceydi, salonda hep beraber uyumuştuk. Hayat ders(ler)i:

  • Meteorolojiye güven!
  • Atkı, beren senin can yoldaşındır.
  • Çok soğuk günlerde yanına peksimet de alabilirsin :) -daha neler
Kötü bir mazimiz olsa da kara bayılırım, yani sonuç tatlıya bağlandığı için bunu sevdim.
Reklamlar
One Comment leave one →
  1. Şubat 2, 2011 12:13 am

    bu yazıları okuyunca fark ettim ki bugünlerde hayatı çok boş yaşıyorum…

Yorumunu sevdim

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Connecting to %s

%d blogcu bunu beğendi: